Column LCR-voorzitter Gerrit van der Meer: vluchtelingen


Gerrit van der Meer, voorzitter van de Landelijke Cliëntenraad, schrijft elke maand een column waarin hij reflecteert op actuele gebeurtenissen. Dit keer heeft hij de vluchtelingen als thema voor zijn column gekozen. Hoewel vluchtelingen maar een klein deel van de achterban vormen, komt hij graag voor hun belangen op. Hij legt uit waarom hij geen heil ziet in het dichtgooien van grenzen en waarom hij aandacht voor deze groep heeft. Klik hier voor: eerdere columns.

Vluchtelingen vormen maar een klein deel van onze achterban. Minderheden hebben een ‘eigen’ zetel in onze raad, vluchtelingen niet. Vluchtelingenbeleid is geen speerpunt voor de LCR. Toch schrijf ik er een column over. Omdat de inclusieve samenleving namelijk wèl een speerpunt is en vluchtelingen horen er wat mij betreft bij in een inclusieve samenleving. Ik moet bovendien een stevige hoeveelheid ergernis kwijt.

Dat de beelden die van de Middellandse Zee naar ons toekomen schrijnend zijn, hoef ik u natuurlijk niet uit te leggen. Dat we ons als westerlingen de ogen uit onze kop moeten schamen over wat daar gebeurt, ook niet. Dat ik het plan van VVD Kamerlid Malik Azmani onzalig vind, wil ik u wel even uitleggen.

Volgens hem moeten we de grenzen van Europa gewoon dichtgooien en alleen nog vluchtelingen in de eigen regio opvangen. Probleem opgelost? Nee, natuurlijk niet! Want grenzen dichtgooien kan helemaal niet. En opvang in de eigen regio gebeurt al heel veel, maar kan niet voorkomen dat wanhopige mensen toch hun weg naar Europa proberen te vinden.

Ik heb me vaak verzet tegen de negatieve beeldvorming over mensen met een uitkering. Ook bij dit vluchtelingenprobleem is weer sprake van negatieve beeldvorming. Vluchtelingen worden vaak aangeduid als gelukszoekers, ten onrechte wat mij betreft. Ik vind het erg cynisch om iemand die zijn leven waagt door in een gammel bootje de Middellandse Zee over te steken, een gelukszoeker te noemen. Ik ken nogal wat vluchtelingen persoonlijk. Hun vluchtverhaal is alles behalve het verhaal van een gelukszoeker. Velen moesten gezin en familie achterlaten om hun eigen leven te redden.

Sommige vluchtelingen behoren maar korte tijd tot onze achterban. Ze ontvangen, als ze een verblijfsstatus krijgen, inderdaad een uitkering. Maar veel van hen zijn erg ondernemend en weten al snel ‘op eigen kracht’ - waar heb ik die term vaker gehoord - in hun inkomen te voorzien. Anderen maken langere tijd gebruik van een uitkering. Taalproblemen lijken daarvan een niet zo moeilijk oplosbare oorzaak te zijn. Gewoon verplicht een cursus laten volgen. Er speelt nog iets. Mensen laten niet voor niks alles en iedereen achter zich. Veel vluchtelingen zijn zwaar getraumatiseerd. En dat los je met een taalcursus niet op. Laten we eerlijk zijn: als je gevangen hebt gezeten en bent gemarteld, als je mensen die je lief zijn voor je ogen vermoord hebt zien worden, als je ouders of kinderen door oorlogsgeweld hebt verloren, dan is er van je eigen kracht niet veel over.

Natuurlijk lossen we de vele problemen in de wereld niet op, door iedereen naar Europa en Nederland te laten komen. Maar de grenzen dichtgooien en daarmee zeggen dat ze het in de rest van de wereld maar moeten uitzoeken, dát kan wat mij betreft echt niet. Ik knok als voorzitter van de LCR voor mensen die het in Nederland slecht getroffen hebben en die (tijdelijk) een beroep moeten doen op een uitkering en ondersteuning. Mag ik dan ook opkomen voor mensen die het buiten Nederland en Europa slecht getroffen hebben en die uit pure wanhoop een beroep op onze voorzieningen doen? Ik vind van wel.





Twitter share button Facebook share button LinkedIn share button

Laatst gewijzigd op 20 mei 2015 16:38:47


CIB-prijs 2018

Hoezo zelfredzaam?
Vraag en antwoord