Column LCR-voorzitter Gerrit van der Meer: Winnaars


Gerrit van der Meer, voorzitter van de Landelijke Cliëntenraad, is de vaste columnist van de LCR-website. De dagen staan, zo medio februari 2018, in het teken van de winterspelen. Bij de LCR wordt gefocust op de inzendingen voor de Cliënt in Beeld-prijs met het thema Hoezo zelfredzaam? Op beide tonelen zijn winnaars te zien. Voor de LCR-voorzitter geldt dat vooral ook voor de mensen die onvermoeibaar (het onredelijke beroep op) de zelfredzaamheid van burgers op de kaart zetten Klik hier voor: eerdere columns.

‘Ik heb wel lekker geschaatst’, zei Esmee Visser een paar minuten na haar gouden Olympische Medaille op de vijf kilometer langebaan. Alsof iemand haar vroeg of ze een leuk weekend had gehad. Dat vind ik mooi, zo’n relativerend antwoord van een winnaar. Trots op zichzelf was ze ook, en terecht!

 

‘We hebben wel lekker gewerkt.’ De winnaar die op 12 april op ons congres de Cliënt in Beeld-prijs in ontvangst gaat nemen, zou dat zomaar kunnen zeggen. Want ik heb de tien inschrijvingen gezien, en wat mij betreft zijn er tien winnaars. Allemaal mensen die trots op zichzelf mogen zijn.

 

‘Hoezo zelfredzaam?’ Dat is het thema van de Cliënt in Beeld-prijs dit jaar. We kennen de vele beleidsnota’s waarin staat dat dienstverleners van de overheid een beroep moeten doen op de zelfredzaamheid van hun cliënten. In de praktijk wordt er bijna vanzelfsprekend vanuit gegaan dat de cliënten heel veel zelf kunnen. Zelf initiatief nemen. Digitaal aanvragen indienen, voor bijvoorbeeld een uitkering of een Wmo-voorziening. Solliciteren en werk vinden. En vooral: zelf verantwoordelijkheid nemen. Maar zelfredzaamheid is niet vanzelfsprekend. Velen zijn net begonnen met het verwerken van het verlies van hun baan of van een andere vorm van botte pech. Ze hebben (tijdelijk) het gevoel een verliezer te zijn. Dan moeten ze, om aan die eisen van zelfredzaamheid te voldoen, zich heel snel een winnaar tonen. Dat gaat vaak niet goed.

 

De inschrijvers voor de Cliënt in Beeld-prijs hebben daar allemaal écht wat aan gedaan. Voorbeelden? Door zichzelf als cliëntenraad letterlijk te redden van dreigende opheffing. Door een groep die buiten beeld was te helpen om direct meer zelfredzaam te worden of door ervoor te zorgen dat ze beter worden gehoord. Ze zetten onbegrijpelijke taal om in taal die ook mensen zonder flitsende schoolloopbaan kunnen begrijpen. Of ze begeleiden jonge moeders bij het oppakken van een studie. Ze maken een spel, waarin mensen leren wat het betekent om van een heel krap budget te leven. Ze richten met werkzoekenden helemaal zelf een ‘netwerkgroep’ op. Ze helpen mensen hoe ze in moeilijke gesprekken de juiste vragen kunnen stellen, zo nodig door iemand mee te nemen naar het gesprek. Ze maken de gemeente bewust van de problemen en emoties van iemand die om schuldhulp vraagt. Ze helpen mensen met het krijgen waar ze recht op hebben, desnoods na jaren van verkeerd gemeentelijk beleid. Lees er meer over in het juryrapport dat na het congres verschijnt: dat is meer dan de moeite waard.

De spannende prijsuitreiking en stemming voor de publieksprijs is natuurlijk op ons congres op 12 april. Geloof me, daar wilt u bij zijn!

 

Al deze inschrijvingen tonen de kracht van cliëntenparticipatie én de kracht van cliënten. Inderdaad: zelf initiatief nemen, zelf de handschoen oppakken. Wat je in je eentje niet lukt, gaat samen wel. Zo laat de cliëntenparticipatie ook zien waar de zelfredzaamheid wordt onderschat.

 

Help elkaar om wel vóór jezelf en voor elkaar te kunnen spreken. Dat is wat deze inschrijvers hebben gedaan en het is ook waarmee ze nog lang niet klaar zijn. En toch zijn ze nu allemaal al winnaars!



Twitter share button Facebook share button LinkedIn share button

Laatst gewijzigd op 27 maart 2018 09:31:19

Vraag en antwoord