Column LCR-voorzitter Gerrit van der Meer: Komkommertijd


Gerrit van der Meer, voorzitter van de Landelijke Cliëntenraad, schrijft elke maand een column waarin hij reflecteert op actuele gebeurtenissen. Dit keer gaat het over de traditionele komkommertijd in de zomer. 'Komkommer' moet in dit verband wel erg letterlijk worden genomen. De discussies over het geven van het groenten- en fruitoverschot - ontstaan door de toestand in Oekraïne - vindt Gerrit van der Meer te ver gaan.
Klik hier voor: eerdere columns.


Journalisten zijn net mensen, zoals hun lezers, kijkers en luisteraars. In de zomer – komkommertijd – proberen ze het grote en tragische internationale nieuws in binnenlands perspectief te plaatsen. Dat grote internationale nieuws is er deze zomer helaas in overvloed. Het nieuws uit onder andere Oekraïne en het Midden-Oosten is zo tragisch en onheilspellend, dat we het nauwelijks kunnen bevatten.

Het politieke nieuws uit eigen land is vrij schaars en heeft vaak met dat grote internationale nieuws te maken. Demonstraties en tegendemonstraties in de Schilderswijk in Den Haag bijvoorbeeld. Zelf kom ik er niet uit, welke van de twee tegenover elkaar staande groepen bij mij de meeste weerstand oproept. En of de burgemeester van Den Haag nu wel of niet sneller van zijn vakantie terug had moeten komen? Ik heb niet eens zin om daarover na te denken, als ik net de beelden heb gezien van mensen die door honger en dorst omkomen of moeten zien te overleven in kapot geschoten gebouwen.

 

Nog zo’n binnenlands onderwerp is de schade die groentetelers en landbouwers ondervinden van de sancties tegen en van Rusland. De tomaten, paprika’s  en komkommers (dus toch?) kelderen in prijs en dreigen zelfs te worden vernietigd. Met eieren en melk dreigt hetzelfde te gebeuren. Dat kan toch niet waar zijn? Eten vernietigen dat hier is geteeld, terwijl veel mensen in Nederland niet weten waar ze dagelijks een gezonde warme maaltijd van moeten betalen? Vertegenwoordigers van de voedselbanken hebben zich al gemeld: kom maar hier met die producten. De kwekers hebben liever dat we allemaal twee keer zoveel ‘snoeptomaatjes’ gaan eten, want dan kunnen we de prijsdaling binnen de perken houden. Ik hoorde op de radio een kweker al zeggen, dat de voedselbanken er anders nog meer klanten bij krijgen, omdat de kwekers in Nederland dan ook arm worden.

Ik zeg u eerlijk dat ik moeite heb met zulke discussies. Het geeft een binnenlands en bijna huiselijk tintje aan het afschuwelijke buitenlandse nieuws over mensen die echt van dorst, honger en oorlogsgeweld omkomen. Met alle respect voor die kwekers en zeker voor de mensen die helaas afhankelijk zijn van de voedselbank, zie ik dan de verhoudingen niet meer goed. Stel je voor dat de gebeurtenissen in Oekraïne niet tot heftige internationale en politieke discussies zouden leiden. Dat we in Nederland (en de rest van de wereld) zouden doen of er niets is gebeurd. Dat kun je aan de slachtoffers van die gebeurtenissen toch niet uitleggen? En zeker niet aan de vele nabestaanden hier in Nederland van de slachtoffers van vlucht MH17!

 

Als in Noord-Irak tienduizenden mensen dreigen te worden uitgemoord vanwege hun geloof, is dat vreselijk en schokkend nieuws. Dat hoort op de voorpagina en dan mogen de demonstraties in de Schilderswijk van mij naar pagina 3. En dat Geert Wilders dan weer tekeer gaat tegen de Islam én burgemeester Van Aartsen, hoef ik helemaal niet in de krant te lezen. Ik had het al lang geraden. 

Ik weet het, er is geen schaal van ellende. En ja, het is voor een kweker echt heel zuur om de producten waar hij hard voor gewerkt heeft, niet of nauwelijks te kunnen verkopen. En volkomen terecht natuurlijk, dat vrijwilligers van voedselbanken dan liever die producten verstrekken aan mensen die het hard nodig hebben. Ze lopen zich toch al het vuur uit de sloffen om aan genoeg eten voor hun klanten te komen. Maar het is te knullig voor woorden om daar eindeloos over te discussiëren en het staat in geen verhouding tot de ellende in de rest van de wereld. Geef dat kostbare eten maar zonder discussie en dikke krantenberichten aan de voedselbanken. Dan gaat het naar mensen, die echt dicht bij huis én bij mijn gevoel zitten. Ik ben ook net een mens.


Klik:




Twitter share button Facebook share button LinkedIn share button

Laatst gewijzigd op 22 januari 2015 11:31:58

Vraag en antwoord