Column LCR-voorzitter Gerrit van der Meer: Een asbakje voor een worst


Gerrit van der Meer, voorzitter van de Landelijke Cliëntenraad, is de vaste columnist van de LCR-website. Hij blikt elke maand terug op een actuele gebeurtenis. Zoals de uitreiking van de Ab Harrewijn Prijs. Het was een bijzondere bijeenkomst deze keer waarbij mensen die allemaal in een benarde situatie zitten elkaar helpen. En tenslotte worden ze er allemaal beter van. Klik hier voor: eerdere columns.

Elk jaar wordt op de sterfdag van Ab Harrewijn – 13 mei - de Ab Harrewijn Prijs uitgereikt. Een hoogtepunt. Vooral voor mij persoonlijk, maar voor meer mensen. De site van de Ab Harrewijn Prijs (klik) vermeldt dat die gaat naar ‘Initiatieven met een hart’. Initiatieven van groepen of personen die zich inspannen voor de ‘rafelrand van de samenleving’.

 

Er waren vijf genomineerden. Eén van hen een Arabisch sprekende eigenaar van een computerwinkel. Hij doekte zijn winkel op om fulltime aan de slag te gaan voor vluchtelingen. Om hen te helpen hun weg te vinden in (het) Nederland(s). Vervolgens: een echtpaar dat hun huiskamer openstelde voor ouderen toen het buurthuis werd gesloten. Een Afghaanse vluchteling die verschillende initiatieven om mensen ‘aan de onderkant van de samenleving’ te helpen zag uitgroeien tot een drukke baan. Een ander echtpaar begon een gaarkeuken in hun eigen woning, onder de naam Eethoek Almelo. Hun verhaal over een klein jongetje dat blij verrast was dat hij de gehaktbal niet met zijn broertje hoefde te delen, was aandoenlijk. En tenslotte: de Stichting Vluchtelingenkinderen die jonge vluchtelingen uit de bed-, bad- en broodregeling helpt om een studie te volgen. Ook als ze geen studiefinanciering kunnen krijgen.
Allemaal heel gewone mensen. Allemaal initiatieven die heel klein begonnen om vervolgens echt een verschil te maken. En allemaal kanjers, die het gedachtegoed van Ab Harrewijn in de praktijk brengen.

 

De jury wees Eethoek Almelo aan als winnaar. Winnares Monique van Baaren was zelf haar baan kwijtgeraakt en in de bijstand terecht gekomen. Ze dreigde erg in de put te raken. 'Dan kun je twee dingen doen', zei ze, 'inderdaad in die put wegzakken of jezelf oppakken en wat gaan doen.'

Met echtgenoot Stephan bedacht ze een even simpel als geniaal plan: ze zamelden spullen in die mensen toch niet meer gebruiken en gingen die ruilen tegen eten. 'Een asbakje voor een worst', vatte Monique de werkwijze samen.
Met de voedingsmiddelen die ze zo verkregen, begonnen ze een gaarkeuken. Doelgroep: mensen die te weinig geld hebben om genoeg en gezond te eten of mensen die door een lichamelijke beperking zelf niet kunnen koken. Die kwamen én komen dus bij Monique en Stephan thuis eten of hielpen als vrijwilliger mee om het allemaal te regelen. Echt een verhaal dus waarin voor, door én met de mensen naar voren komt.

Christian Jongeneel, secretaris van de Stichting Ab Harrewijn Prijs, vroeg aan Monique: 'Maar hoeveel mensen komen er dan iedere dag bij je eten?' Met Twentse nuchterheid antwoordde Monique, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was: 'Een stuk of vijftig'.  'Hoeveel stoelen heb je dan?' Na een korte aarzeling: 'Genoeg!'

 

Na de prijsuitreiking maakte ik even kort kennis met Monique en Stephan. Ze waren ontroerd, maar eigenlijk ook verbaasd over het feit dat nou juist zij die prijs hadden gekregen. Dat zie ik elk jaar weer bij de genomineerden: ze vinden het zelf heel gewoon wat ze doen.

Monique en Stephan zien hun hulp aan anderen niet als iets waarvoor ze zelf veel moeten opofferen. Sterker nog, ze vinden dat ze er zelf vooral gelukkiger van zijn geworden.

Dat geldt voor alle genomineerden en dat is nou precies wat hen zo bijzonder maakt. En het is voor mij de reden waarom ik elk jaar weer heel graag bij de uitreiking van de Ab Harrewijn Prijs wil zijn.








Twitter share button Facebook share button LinkedIn share button

Laatst gewijzigd op 21 juni 2017 16:19:31

Vraag en antwoord