Column LCR-voorzitter Gerrit van der Meer: Beschut in de praktijk


Gerrit van der Meer, voorzitter van de Landelijke Cliëntenraad, schrijft elke maand een column waarin hij reflecteert op actuele gebeurtenissen. Beschut werken is momenteel 'hot'. Gemeenten willen niet verplicht worden dat aan te bieden. En ze willen ook meer mensen toelaten om de banenafspraak te behalen. Dát kan niet, vindt de LCR. Klik hier voor: eerdere columns.

Ik geloof dat we als LCR een stevig meningsverschil met gemeenten hebben. Gemeenten willen graag de praktijkroute. Gemeenten, sociale partners en kabinet spraken in 2013 af dat ze samen 125.000 extra banen zouden creëren voor mensen met een aantoonbare medische arbeidsbeperking. Dat ‘aantoonbare medische’ willen de gemeenten er nu afhalen om zo de doelgroep te verbreden. Ze hebben daarbij de steun van de werkgevers en een meerderheid in de Kamer. Het tweede punt is dat gemeenten geen wettelijke verplichting willen om het beschut werken te regelen. Daarin krijgen ze de steun van de meeste oppositie­partijen in de Kamer maar niet van de meerderheid.

 

De LCR staat op beide punten recht tegenover de gemeenten. Wij willen de praktijkroute niet. De banenafspraak tussen werkgevers, werknemers en kabinet is gemaakt voor mensen met een aantoonbare medische arbeidsbeperking. Die stonden en staan op grote achterstand als het gaat om een passende plek op de arbeidsmarkt. Als we die doelgroep nu verbreden, blijven deze mensen achteraan staan. En als de praktijkroute doorgaat, is er een groot risico dat ze daar in 2023 nog steeds staan. Ook als de politiek dan met trots concludeert dat de banenafspraak volledig, dus met 125.000 banen, is ‘uitgevoerd’.

 

Veel gemeenten hebben beschut werken (nog) niet geregeld. Sommige gemeenten zeggen zelfs dat ze dat ook niet gaan doen. De bepaling in de Participatiewet stelt dat gemeenten beschut werken kunnen regelen. In de praktijk betekent dit dat een aantal gemeenten het niet doet. Sommige gemeenten hebben hun eigen mooie ‘maatwerkoplossingen’. Ze beweren dat die beter zijn dan beschut werken. Bij voorbeeld de dagbesteding. Gemakkelijker te regelen en goedkoper. Gemeenteraad blij, college blij en – denken ze – cliënten blij. Maar dat laatste klopt niet. Cliënten in de dagbesteding verdienen niet het wettelijk minimumloon, ze vallen niet onder een CAO en - om nog maar eens wat te noemen -  ze bouwen geen pensioen op. Daar worden ze dus helemaal niet blij van.

Als ik het overleg in de Kamer beluister, zou er wel eens een deal kunnen komen. De Kamer gaat dan akkoord met de wettelijke verplichting voor beschut werken en het kabinet accepteert op zijn beurt de praktijkroute. Hiervan moeten gemeenten en de LCR allebei even slikken. De discussie zal nog wel even voortduren. Alleen maar slikken, dát vinden gemeenten moeilijk en de LCR houdt er al helemaal niet van.

 

De LCR gaat dus door met knokken voor mensen met een arbeidsbeperking. Kabinet en Kamer hebben zich met het ratificeren van het VN-verdrag inzake rechten van mensen met een handicap duidelijk uitgesproken voor de inclusieve samenleving. De praktijkroute kan gemakkelijk zo uitpakken dat deze mensen nog steeds worden uitgesloten van eerlijk werk. Dat past niet in een inclusieve samenleving én niet in een inclusieve arbeidsmarkt.

Natuurlijk blijven we ook knokken voor alle andere mensen in onze achterban, waar we ook de werkzoekenden toe rekenen. De re-integratieondersteuning moet voor alle mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt goed zijn en nog beter worden. Maar één groep hadden we beloofd dat ze voor die 125.000 extra banen in aanmerking zullen komen. Het was niet alleen beloofd, het is ook afgesproken. En afspraak is afspraak.



 




Twitter share button Facebook share button LinkedIn share button

Laatst gewijzigd op 21 december 2016 14:31:38

Vraag en antwoord