Jan Laurier neemt afscheid met reflectie en debat
Het voorbeeld waarmee Jan Laurier zijn reflectie begint op
de inleiding van Joop Schippers is treffend. Hij haalt er zijn opa’s bij. Twee
mannen die allebei zwaar werk verrichtten. De een was al snel opgebrand en
haalde ternauwernood de 70 jaar. De ander wilde maar niet stoppen en werd al
ploeterend 90.
Het geeft aan dat een definitie van de zwaarte van beroepen
niet alleen leidend moet zijn bij het bepalen van de leeftijd waarop mensen
mogen stoppen. Ook het karakter telt mee. En nog meer factoren kunnen de
doorslag geven. De voorwaarden waaronder iemand kan gaan werken en de duurzame
inzetbaarheid.
Verantwoordelijkheid
Belangrijk aspect is ook de eigen verantwoordelijkheid. Als
oud-voorzitter van de LCR waarschuwde hij voor misbruik van dit begrip. ‘Het
moet niet verworden, zoals al zo vaak is gezegd, tot ‘eigen schuld dikke bult’.
Eigen verantwoordelijkheid kan je nemen als je alternatieven hebt om andere handelingen
uit te voeren.’
Debat
In het debat met Schippers kwam weer de pensioenleeftijd aan
bod. Moet die nu flexibel zijn of niet? De beide heren zijn voor een zogenaamde
spilleeftijd. Mensen die ‘op’ zijn moeten eerder kunnen stoppen. Anderen moeten
langer door kunnen gaan. Alles staat of valt wel bij de voorwaarden waaronder
dit gebeurt. Het moet bijvoorbeeld voor werkgevers interessanter worden om echt
te investeren in mensen in plaats van steeds jongere mensen aan te nemen.
Leven lang leren
De heren zijn het vaak roerend eens. Onder andere over een
rugzakje dat mensen meekrijgen nadat ze hebben gestudeerd om zo een leven lang
te kunnen blijven leren.Het zijn allemaal oplossingen die nu worden bedacht. Het
punt is wel dat nog niet is te voorzien hoe de arbeidsmarkt zich ontwikkelt.
Een gedeelte van de werkgelegenheid zal weglekken naar het buitenland of
ingenomen worden door automatisering. 2020 moet het jaar zijn waarin er veel
gaat veranderen. Wat er overblijft is moeilijk te voorspellen.
(18 april 2011)